به نام مهربون بی همتا

خواهرا و برادرای مسلمونم سلام!

اوّل از همه از همه ی اونایی که توی این مدّت بهم سر زدن، پیغام گذاشتن، و مثل همیشه منو مورد لطفشون قرار دادن تشکر می کنم. از این که نتونستم بیام آپ کنم، بهتون سر بزنم، و به نظرای ارزشمندتون جواب بدم هم عذر می خوام.

راستش توی این مدّت سرم خیلی شلوغ بود و احتمالا از این به بعد شلوغ تر هم می شه! توی این روزا باید جدّی تر از همیشه درس بخونم تا ان شاءالله یه نتیجه ی خوب بگیرم از امسال. یه دو تا کار خیلی مهم هم دارم که توی این مدّت درگیر ااونا هم بودم و هستم.خلاصه حسابی برام دعا کنید.

توی این مدّت احتمالا دیر به دیرتر سر بزنم برای آپ کردن و تأیید نظرات ولی حتما همه ی نظرات زیباتون رو از روی گوشی موبایلم که همیشه ایمیل ها و نظراتتون رو برام می گیره می خونم. نمی دونم شاید هر دو هفته یه بار یا شایدم ماهی یه بار سر بزنم.

به یادتون هستم و براتون دعا می کنم اگه قابل باشم، یادم باشید و دعام کنید که شدیداً به دعاهاتون نیاز دارم.

و من الله التوفیق

یا فاطر

«اَللهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ اَبیها وَ بعلِها وَ بَنیها وَ سِرِ المُستَودِعِ فیها بِعَدَدِ ما اَحاطَ بِه عِلمُک »

خواهرا و برادرای مسلمونم سلام!

ایام سوگواری حضرت فاطمه زهرا (س) رو به همه تون تسلیّت می گم و
امیدوارم خدا عزاداری هاتون رو قبول کنه و همه ی ما رو از دوستداران واقعی ایشون
قرار بده و لیاقت فرزندیشون رو به ما عطا کنه.

آمین یا رب العالمین بحق محمد و آله الطیبین الطاهرین

می خوام بیام مدینه، کنج بقیع خیمه ی غم به پاکنم من

زانو بغل بگیرم تنگ غروب مادرمو صدا کنم من

توی این روزا بیشتر از همیشه دلتنگ مدینه می شم. بیشتر از همیشه به
یاد غربت و مظلومیّت اهل بیت می افتم. گاهی وقتا آرزو می کنم ای کاش هر وقت دلم می
گرفت می تونستم دوباره اونجا باشم و درد دل کنم با پیغمبر پاکیا و مهربونیا. روحم
می پره برای آرامش مسجدالنبی، غربت بقیع و امامای عزیزمون، نگاه ها و دل هایی که
از زیارت می کنن مرقد یاس نبی رو که آرزوی در آغوش گرفتن تربت پاکش رو دارن، حسرت
نگاه کردن از پشت صفحه های مشبّک و آروم اشک ریختنا و دعا کردنا، دعاهای تو صحن
مسجدالنبی، کبوترای حرم، به یاد آوردن التماس دعاهای دوستا و آشناها، خلوت خودم و
خدا و ... .

ای خدای مهربونم خودت این تجربه ی شیرین رو برای تمام اون کسایی که
دوست دارن تجربش کنن قرار بده.

آمین یا رب العالمین

«به نام خدای شکوفه ها»

بر ما سالی گذشت و بر زمین گردشی و بر روزگار حکایتی

امید که آن کهنه رفته باشد به نکویی

و این نو همی آید به شادی

سال جدید رو سالی پر از یاد خدا و سرشار از پاکی ها، خوبی ها، موفقیّت
ها و بهترین چیزها براتون آرزو می کنم.

به نام خداوند آفریننده ی بهــــــــــــــار

خواهرا و بردارای مسلمون سلام!

طبق معمول هر ساله که این هفت سین قرآنی رو به معلّمام، هم کلاسیام، دوستام، آشناهام می دم تا توی سال جدید یه شروع پر از یاد خدا،عالی، با سلامتی و نشاط داشته باشند، امسال تصمیم گرفتم که این هفت سین بی
نظیر رو توی وبلاگم هم بذارم تا شمام استفاده کنین.

این آیات را هفت سین قرآنی می نامند. اندکی قبل از سال نو مقداری زعفران را در مقدار کمی گلاب حل حل کنید(به عنوان جوهر) و سپس با سیخ چوبی باریک کباب یا وسیله ای شبیه آن این آیات را روی ظرفی چینی بنویسید. بعد با آب بشویید و با مقدار دلخواه شکر مخلوط کنید و یک شربت زعفرانی درست کنید. هنگام سال نو همه ی اعضای خانواده از آن بنوشند. ان شاءالله سالی سرشار از سلامت، موفقیت و پر بار در پیش داشته باشید و از برکات آن بهره مند شوید.

!1: برای نوشتن آیات و ادامه ی  به قرآن کریم مراجعه کنید.

!2: لحظه ی تحویل سال نو دعا یادتون نره!

هفت سین قرآنی:

1)    آیه ی 24
سوره ی رعد: سلام علیکم فنعم عقبی الدار ...

2)    آیه ی 58
سوره ی یس: سلام قولاً من رب رحیم...

3)    آیه ی 79
سوره س صافّات: سلام علی نوح فی العالمین...

4)    آیه ی109
سوره ی صافّات: سلام علی ابراهیم...

5)    آیه ی 120
سوره ی صافّات: سلام علی موسی و هارون...

6)    آیه ی 130
سوره ی صافّات: سلام علی ال یاسین...

7)    آیه ی 5
سوره ی قدر: سلام هی حتّی مطلع الفجر

و سلام علی المرسلین

بهترین ها رو در سال نو براتون از خدای
مهربونمون می خوام. سالتون پر از رنگ و بوی یاد خدا! التماس دعا!

به نام کسی که هیچ وقت تنهایمان نمی گذارد

خواهرا و برادرای مسلمونم سلام!

این اس ام اس رو خواهر عزیزم زینب جون برام فرستاده منم اونو تو وبلاگم گذاشتم.

به نظر من یه حقیقت شیرینه که هر چند همه مون اونو می دونیم ولی گاهی یادآوریش لازمه!

امید به خدا تنها روزنه ایست که هیچ گاه بسته نمی شود،تنها کسی است که
با دهان بسته هم می توان صدایش کرد،با پای شکسته هم می توان سراغش رفت، تنها خریداریست که اجناس شکسته را بهتر بر می دارد و بیشتر می خرد، او تنها کسی است که وقتی همه رفتند می ماند، وقتی همه پشت کردند در آغوش می گشاید، و وقتی همه تنهایت گذاشتند محرمت می شود.

زندگیت پر از یاد خدا باد!

به نام آنکه جان را فکرت آموخت

خواهرا و برادرای مسلمون سلام خدا بر شما!

من خیلی از خوندن این حدیث خوشم اومد. تصمیم گرفتم اونو تو وبلاگم هم
بذارم تا شما هم از خوندنش لذّت ببرین.

«یونس» نزد امام رضا(علیه السلام) بود که خبر رسید عدّه ای برای دیدار
امام رضا(علیه السلام) آمده اند. امام(علیه السلام) به یونس دستور دادند تا رفتن میهمان ها در اتاقی منتظر بماند.میهمان ها که آمدند تا توانستند از یونس، نزد امام رضا(علیه السلام) بدگویی کردند. امام(علیه السلام) سرشان را پایین انداخته بودند و چیزی نمی گفتند.

وقتی آن ها رفتند یونس با چشمانی گریان از اتاق بیرون آمد و گفت:«قربانت شوم! من دوستدار شما هستم؛ امّا مردم درباره ی من بدگویی می کنند.»

امام رضا(علیه السلام) با نگاهی مهربان به یونس فرمودند:«ای یونس! وقتی من امام تو هستم، از تو راضی ام، چه اهمیّتی دارد که دیگران درباره ات چه می گویند؟»

پس مهم این است که همیشه امام زمان ما از ما راضی باشند نه مردم!

بسم الله الرحمن الرحیم

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دل رمیده ی ما را انیس و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

به غمزه مسأله آموز صد مدرس شد

سلام خواهرا و برادرای مسلمون!

ببخشید زودتر از این نتونستم بیام. به دلیل مهم بودن قضیه، قضاشو به جا میارم! راستش دلم نیومد چیزی درباره ی مسأله ی به این مهمّی ننویسم.

میلاد با سعادت پیامبر نور، رحمت و مهربانی و امام راستی ها امام جعفر صادق(ع) مبارکباد.

پیامبر اکرم(ص):«دانشمند سه نشانه دارد، راستگویی، حرام گریزی و فروتنی.»

امام جعفر صادق(ع):«دل حرم خداست؛ هرکسی را در حرمش جای مده.»

بسم رب المهدی(عج)

خواهرا و برادرای مسلمونم درود خدا بر شما!

آغاز امامت سرورمون امام زمان(عج) رو به همتون تبریک میگم.

انشاءالله خداوند ما رو از سربازان خالص ایشون قرار بده. آمین یا رب العالمین! 

آقا ردای سبز امامت مبارکت

پوشیدن لباس خلافت مبارکت

ای آخرین ذخیره ی زهرایی حسین(ع)

آغاز روزگار امامت مبارکت

                                                   اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا 

بسم الله الرحمن الرحیم

تواضع و فروتنی نعمتی است که بر آن حسد نبرند.  امام حسن عسکری(ع)

خواهران و برادران مسلمان سلام!

شهادت جانگداز امام عزیزمان را خدمت بقیة الله العظم و تمام مسلمانان تسلیت می گویم. خداوند ان شاءالله همه ی ما رو از پیروان ایشون قرار بده. آمین یا رب العالمین، بحق محمد و آله الطیبین الطاهرین!

یازده بار جهان گوشه ی زندان کم نیست

کنج زندان بلا گریه ی باران کم نیست

ماجراییست که در ایل تو چندان کم نیست

بوسه ی جام به لب های تو این بار

خیزران نیست ولی روضه ی دندان کم نیست

از همان دم پسر کوچکتان باران شد

از همین لحظه که خون گریه ی باران کم نیست 

التماس دعا

 بسم الله

هرکس خدا را بپرستد و حق بندگی او را به جای آورد، خداوند به او بیش از آن چه می خواهد می رساند. امام حسین(ع)

بسم الله الرحمن الرحیم

بنام هستی بخش بی همتا

خواهرا و برادرای مسلمون درود!

بحمدلله بعد از یه غیبت نسبتاً طولانی با هم بحثمون رو ادامه می دیم.  ضمناً همه مطالب نقل شده به صورت خلاصه می باشند.

در کتاب نهضت حسینی«برگرفته از سخنان امام خمینی(ره) و امام خامنه ای»
می خوانیم:انسان سازی با گریه بر قهرمان به دست می آید. متأسفانه عدّه ای سعی می
کنند تحریفی را که وارد دین مسیح(ع) شد - این که مسیح(ع) کشته شد تا بار گناهان
امّت خود را به دوش بگیرد و هیچ مسیحی به علّت بی گناه به صلیب کشیده شدن پیامبرش مجازات نمی شود و همه بهشتی اند – وارد دین اسلام کنند. می گویند چون امام حسین(ع) کشته شد بار گناهان امّت را به دوش گرفته است و خیال ما برای گناه راحت است. بعد از این جریان بود که بیش از پیش مجبور به باز کردن این صفحات
تاریک تاریخ شدیم و گریه و عزاداری برای ایشان.  در تمام طول تاریخ ائمه(ع) سفارش کردند عزا و گریه بر امام حسین(ع) همیشه باید زنده بماند. انسان همیشه در رثای یک قهرمان گریه می کند. پس برای این گریه اوّل باید قهرمانی این فرد را پذیرفت.گریه برای یک آدم بیچاره و بی دست پا معنی ندارد. ما برای یک قهرمان گریه می کنیم. این گریه بر
قهرمان سبب می شود ما هم احساس قهرمانی پیدا کنیم و ذرّه ای از صفات قهرمان در روح ما پرورش پیدا کند. باعث می شود ما هم نسبت به حق حقیقت غیرت پیدا کنیم، عدالت خواه شویم، با ظلم و ظالم مبارزه کنیم، آزادی خواه باشیم و برای آزادی ارزش قائل شویم، عزّت نفس، شرف، کرامت و انسانیّت را درک کنیم. ما باید جنبه های نورانی تاریخ حسینی را با عزاداری با هم در نظر بگیریم. و گرنه – العیاذ بالله- اما حسین(ع) در آن دنیا احتیاج به دلسوزی ما ندارند. یا حضرت زهرا(س) بعد از هزار و سیصد سال برای تسلی خاطرشان به گریه ما احتیاجی ندارند.

اینکه به ما سفارش کرده اند یاد و نام ائمه را زنده نگه داریم و هر روز زیارت عاشورا بخوانیم و دشمنان انان را لعنت کنیم به خاطر این است کهطرز تفکّر دشمنان ایشان در ما نفوذ نکند. دشمنان ایشان سال هاست که مرده اند الآن حرف از فکر و راه یزید است. الآن هم راه امام حسین(ع) وجود دارد و هم راه و مرام اموی و مروانی و عبّاسی. این که به ما سفارش کرده اند برای شهید گریه کنیم برای این است که اشتیاق به شهادت را زیاد می کند. اخلاق حماسی را در انسان بوجود می آورد و شهادت را برایش گوارا می سازد. اشک برای هر کس که ریخته شود رنگ او را     می گیرد و در صاحب اشک اثر می کند. انسانی که رنگ و بوی امام حسین(ع) را بگیرد و شیعه ی خاص نه ظلم می کند و نه ظلم را قبول می کند. ظلم و ظلم پذیری شیوه ی امویان است. هرکس  دید نسبت به ظلم و سلطه یا ظلم پذیری این اخلاق های زشت گرایش دارد باید درباره ی رفتارش تجدید نظر کند. (آیت الله جوادی آملی، حماسه و عرفان، ص310 و 311)

روضه ی سید الشهداء(ع) برای حفظ مکتب ایشان است. کسانی که می گویند روضه ی  سید الشهداء(ع) را نخوانید اصلاً  نمی دانند مکتب ایشان چه بوده یعنی چه. این گریه ها و روضه ها مکتب را حفظ کرده است. هزار و چهارصد سال است که این روضه ها، منبرها، سینه زنی ها و مصیبت ها ما را حفظ کرده اند. این عدّه از جوانانی که خیال می کنند ما باید حرف روز بزنیم(توجّه ندارند) که حرف سید الشهداء(ع) حرف روز است. همیشه حرف روز است. اصلاً حرف روز را سید الشهداء(ع) به دست ما داده است.(صحیفه ی امام(ره) ج16، ص348)

ادامه دارد ... انشاءالله

خواهرا و برادرای مسلمونم سلام!

اول از همه فرا رسیدن ماه ربیع الاول رو به همتون تبریک می گم.

با تشکر از همه دوستانی که لطف کردن و توی این مدت تشریف آوردن!

توی این مدت کامی جون(کامپیوتر گرامی) حسابی مریض تشریف داشتن و نتونستم سر بزنم!

الانم با یه کامی جون دیگه اینجام!

انشاءالله قسمت های بعد بحثمون رو در کنار سایر مطالب قرار میدم. هر چند که سرم خیلی شلوغه!

بازم با ما همراه باشید.

خدا یارتون!

عاشورا و حادثه کربلا از چند جنبه قابل ارزیابی و تحلیل است که هر کدام می تواند حکم خاص داشته باشد.
در ابتدا با دو چهره از عاشورا رو به رو هستیم:
اوّل: زیبایى‏ها
زیبایى‏ها یعنى عظمتى که حضرت ابا عبداللَّه (ع) و یاران ایشان در ابعاد مختلف آفریده، عالى‏ترین جلوه‏هاى کمال انسانى را با عمل خویش ترسیم نموده و بزرگ ترین درس را به بشر آموخته اند. این بُعد از حادثه عاشورا بسیار غرورانگیز و افتخارآفرین است. به راستى باید به خود بالید که در چنین مکتب درخشانى پا به عرصه وجود نهاده و در آن رشد یافته‌ایم و با آن مى‏میریم و حاضریم همة هستى خود را در راه مکتب نثار کنیم.
شهادت برای شهید یک موفقیت، بلکه بزرگ ترین موفقیت است . امام حسین (ع) فرمود : «جدم پیامبر به من فرمود : نزد خدا مرتبه‌ای داری که جز با شهادت به آن نائل نمی‌گردی.»
شهادت حضرت، عالی ترین حد کمال به حساب می آید. بر این اساس شهادت برای شهید یک پیروزی به شمار می‌آید و جشن و شادمانی می طلبد. سید بن طاووس می گوید : اگر دستور عزاداری به ما نرسیده بود ، ایام شهادت امامان را جشن می گرفتم . علی (ع) آن گاه که می بیند مرگ به صورت شهادت نصیبش شد، از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجد.(1)
حضرت بعد از ضربت خوردن می فرماید:
«والله ما فجأنی من الموت وارد کرهتُه و لا طالع أنکرتُه و ما کنتُ إلا کقارب ورد و طالب وَجَدَ و ما عند الله خیر للابرار؛(2) به خدا سوگند! هیچ امر خلاف انتظاری برای من رخ نداده؛ آن چه پیش آمده، همان است که در آرزوی نیل به آن بودم. مانند کسی هستم که در جستجوی آب در صحرایی می گردد و ناگهان چاه آبی یا چشمه ای پیدا می شود . مَثَل جوینده ای هستم که به مطلوب خود رسیده است.»
دوش در وقت سحر از غُصّه نجاتم دادند و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند
چه مبارک سحری بودوچه فرخنده شبی آن شب قدر که این تازه براتم دادند
آری بر اساس این رویکرد ، شهادت اولیای الهی جشن و شادی دارد؛ جشن و شادی برای رسیدن به عالی ترین مرتبه کمال و لقای محبوب از طریق شهادت.
دوم: چهره غمبار
چهره دیگر عاشورا جنبه تراژدیک، غمبار و اسفبار آن است. تأسف از این که چرا امت، حق امام (ع) را پاس نداشته و ناجوانمردانه‏ترین برخورد را نسبت به محبوب‏ترین خلق خدا و شریف‏ترین انسان‏ها روا داشتند. ظلمى که بر امام (ع) و اهل بیت و یاران ایشان تحمیل شد، دل هر انسان نیکوسیرتى را به درد مى‏آورد و روح آدمى را سخت مى‏آزارد و جشن و شادی در اینجا معنا ندارد. چگونه می توان در مواجهه با این چهره از عاشورا متاثر نشد؟! امام حسین ( ع ) به واسطه شخصیت عالیقدر و شهادت‏ قهرمانانه‏اش مالک قلب‌ها و احساسات صدها میلیون انسان است.
کیست که بشنود در آن صحراى سوزان با وجود عطش جانکاه، در میان صدها مأمور دشمن حضرت ابی الفضل العباس (ع) خود را به شریعه رساند و چون در رودى عظیم و آب گوارا قرار گرفت و آب را تا دهان آورد، ولى همین که به یاد تشنگى حضرت ابی عبداللَّه (ع) و فرزندانشان افتاد، به خود اجازه نوشیدن نداد و لب تشنه با مشک پر از آب برگشت، این مردانگى و شرافت، او را به ریختن اشک وادار نسازد؟!
در حال گریه و رقت و هیجان، انسان بیش از هر حالت دیگر خود را به محبوبی که برای او میگرید نزدیک میبیند ، و در حقیقت در آن حال است که خود را با او یکسان میبیند . خنده و شادی بیشتر جنبه شخصی و در خود فرو رفتن دارد اما گریه بیشتر از خود بیرون‏ آمدن و خویش را فراموش کردن و با محبوب یکی شدن است. به تعبیر شهید مطهری «گریه بر شهید، شرکت در حماسه او و هماهنگی با روح وی و موافقت با نشاط و حرکت او است».(3)
از طرف دیگر نیز شهادت شهید برای کسانی که او را از دست داده و از فیض وجود او محروم مانده اند ، تأثر انگیز است ، در حالی که انسان ها می توانستند از برکت وجود وی، در همان عصر و در دوران آینده بهره مند گردند. در واقع این گریه بر خود ما است و نه بر شهیدی چون امام حسین که با شهادت به مقام قرب الهی نائل شد. همچنین تأثر و تأسف برای مردمانی که قدر عظمت وجود او را ندانستند و او را به شهادت رسانده و از فیض وجود حضرت بی بهره ماندند.
بنابراین عمل مسیحیان قابل توجیه نخواهد بود ؛ زیرا ما بر شخص امام که با شهادت به بالاترین مرتبه نائل شد، نمی‌گرییم . علاوه بر این که عمل مسیحیان (گریه و شادی)می تواند برخاسته از تفکر نادرستی باشد که خون مسیح را فدیه ای برای کفاره گناهان خود می دانند که با کشته شدن مسیح ، پاک گشتن فرزندان آدم از گناه تضمین شد.
عزاداری و سوگواری برای سالار شهیدان از جهات دیگر نیز قابل توجه وشایسته است که به شرح آنها می پردازیم:
أ) تولی و تبری :
تولی به معنای دوست داشتن دوستان خدا و تبری به معنای بیزاری جستن از دشمنان خدا است. در تولی دوستی پیامبر و خاندانش و در تبری دشمنی با دشمنان پیامبر و خاندانش قرار دارد.
عزاداری، نیز لعن و نفرین بر قاتلان ، ادای تکلیف تولی و تبری است که از فروع دین و تکالیف شیعه است.
اشک ریختن نوعی بیعت و امضا کردن پیمان و قرارداد دوستی با سید الشّهدا، نیز ابراز انزجار و تنفّر از قاتلان حضرت است. هم چنین نشانه پیوند قلبی با اهل بیت و سیدالشّهدا(ع) است. اشک، دل را سیراب میکند، عطش روح را برطرف میسازد، و نتیجه محبتی است که نسبت به اهل بیت حاصل میشود. نیز نشانه همدلی و هماهنگی روحی با ائمه اطهار است. قلبی که مهر حسین(ع) داشته باشد، بی شک به یاد مظلومیت و شهادت او میگرید.
در آموزه‌های اسلامی دوستی خاندان پیامبر(ص) جایگاه ویژه‌ای دارد، تا جایی که قرآن آن را مزد رسالت معرفی کرده است «قل لا أسئلکم علیه اجراً الاً المودة فی القربی»(4) در روایات نبوی نیز به دوستی پیامبر و اهل بیتش بسیار سفارش شده است،‌از جمله در منابع اهل سنت (ص) روایت شده است که پیامبر فرمود: «مسلمان می‌بایست رسول اسلام را از همه مردم و حتی از خود و پدر و مادرش، بیشتر دوست داشته باشد «لا یؤمن أحدکم حتی أکون أحبّ إلیه مِن وُلده و والده و الناس اجمعین».(5)
نیز فرمود: «فرد مسلمان می‌بایست به عترت علاقه داشته باشد،‌به گونه‌ای که آنان را از همه عزیزانش بیشتر دوست داشته باشد «لا یؤمن عبد حتی أکون أحبّ إلیه مِن نفسه و تکون عترتی إلیه أعَزّ مِن عترته و یکون أهلی أحبّ إلیه مِن أهله و تکون ذاتی أحبّ إلیه مِن ذاته».(6)
حال که باید مسلمان دوستدار پیامبر و خاندان مطهرش باشد، دوستی می‌بایست صادقانه باشد و دوستی صادقانه شرایطی دارد.
نیز دوستدار پیامبر و آلش می‌بایست نسبت به دشمنان آن خاندان تبری و بیزاری بجوید. در روایات متعددی به این امر سفارش شده است. ابن عباس از رسول خدا روایت می‌کند: «هر که بخواهد که خداوند همة‌ خیرها را برایش گرد آورد،‌ می‌بایست پس از من به علی(ع) بپیوندد و دوستانش را دوست دارد و دشمنان او را دشمنی بدارد».(7)
امام صادق فرمود: «آن کس که دوست دارد بین او و خداوند حجاب نباشد، به صورتی که او به خداوند و خدا به او نظر کند، باید آل محمد را دوست داشته باشد و دشمنان آنها را دشمن بدارد».(8)
بر این اساس عزاداری نوعی تولی و تبری است که در آموزه‌های دینی سخت مورد توجه قرار گرفته است.
همدلی و همدردی با دوستان، در زمان سوگ و اظهار سرور در شادى آنان است(9) در روایات، بر برپایى جشن و سرور در ایام شادی اهل‏بیت(ع) و ابراز حزن و اندوه در اوقات سوگ آنان، تأکید شده است.
حضرت على(ع) مى‏فرماید: «یفرحون لفرحنا و یحزنون لحزننا و یبذلون اموالهم و انفسهم فینا،اولئک منّا و الینا؛(10) پیروان ما در شادى و حزن ما شریکند و دارایی و جان خویش را در راه ما بذل می کنند.آنان از ما هستند و بازگشتشان به سوی ما است» .
امام صادق(ع) فرمود: «شیعتنا جزء منا خلقوا من فضل طینتنا یسوؤهم ما یسؤنا و یسرّهم ما یسرّنا؛(11) شیعیان ما پاره‏اى از وجود ما هستند واز زیادى گِل ما آفریده شده‏اند؛ آن چه که ما را بدحال یا خوش‌حال مى‏سازد، آنان را بدحال و خوشحال مى‏گرداند».
بر این اساس وظیفه عقلانى و شرعى، ایجاب مى‏کند که در ایام عزادارى اهل‏بیت(ع)، محزون و غمگین بود و حزن خود را به «زبان حال» یعنى با اشک و زارى، مانند افراد غم‏زده اظهار نماییم.
ب) رشد فردی، اجتماعی و فرهنگی
از جمله حکمت و اثار بهشت عزاداری برای سرور شهیدان حسین بن علی و یاران مظلومش، این است که وسیله‌ای می‌باشد برای رشد و شکوفایی،‌ چرا که هر عزاداری پیش از آن که در غم و ماتم اهل‌بیت به سوگ بنشیند،‌می‌بایست نسبت به مصیبت دیدگان شناخت داشته باشد. در مجالس عزاداری که در آنها زندگانی و اهداف آنان یاد می‌شود. به عزادار شناخت می‌دهد. شناخت در فرد تأثیر می‌گذارد و موجب می‌شود به امام عشق بورزد و او را اسوه و الگوی خود قرار دهد. بر این اساس عزاداری برای اهل‌بیت و به ویژه سید شهیدان و یارانش در شکوفایی فرد تأثیر می‌گذارد و در او تغییر درونی ایجاد می‌کند. تغییر درونی و تأثیر گذاری مثبت، در اجتماع نمود پیدا می‌کند و باعث رشد جامعه می‌گردد.
بنابراین می‌توان ادعا کرد: یکی از فواید عزاداری، ساختن جامعه براساس الگوهای ارائه شده از سوی امامان است. در عزاداری آرمان‌های با ارزش پیشوایان مظلوم بیان می‌گردد و جان‌های تشنة حقیقت پذیرای آن می‌شود، که قدم بسیار با ارزشی است در راه حفظ ارزش‌ها و آرمان‌های اسلامی و فرهنگ‌سازی. بدون تردید همین امر نسل جدید را که در مجالس عزاداری شرکت می‌کند و با فرهنگ اهل بیت آشنا می‌گردد، از لحاظ فرهنگی، دگرگون می‌کند.
آنان با شرکت در مراسم (هم در بُعد شناختی و هم در بُعد عاطفی) به اهل بیت پیامبر وابسته می‌گردند؛ بدین وسیله فرهنگ اهل بیت و مذهب شیعه با شناخت و عاطفه به نسل جدید منتقل می‌گردد، که بهترین راه برای حیات فرهنگی مکتب اهل بیت به شمار می‌آید.
پ) زنده نگه داشتن و ترویج دائمی مکتب:
زنده داشتن نهضت عاشورا موجب زنده نگه داشتن و ترویج دائمی مکتب قیام و انقلاب در برابر طاغوت‌ها و تربیت کننده و پرورش دهندة روح حماسه و ایثار است.گریه بر مصائب سالار شهیدان باعث زنده نگه داشتن نهضت حسینی است. چنان که به اسارت رفتن خاندان امام باعث پایمال نشدن خون شهیدان کربلا شد. در اثر رساندن پیام امام به مردم کوفه و شام توسط امام سجاد(ع) و حضرت زینب(س) نهضت عاشورا به ثمر نشست. برپایی مجالس عزا نیز ادامه دادن رسالت پیام رسانان عاشورا است. گریستن در سوگ شهدای کربلا، تجدید بیعت با عاشورا و فرهنگ شهادت و تغذیه فکری و روحی با این مکتب است.
از این رو ائمه(ع) به گریستن بر مظلومیت شهدای کربلا تأکید کرده ‏اند. برای گریه بر مصیبت‏های امام حسین(ع) ثواب‏ها و فضیلت‏های فراوان ذکر کرده و فرموده‏اند که چشم گریان بر کربلائیان، چشمه فیض خدا است.(14)
فضیلت‏ها و ثواب‏های زیادی که برای گریه بر امام حسین(ع) در روایات ذکر شده، در صورتی است که گناه و فسق و آلودگی انسان در حدی نباشد که مانع رسیدن فیض الهی گردد.
گریه در فرهنگ عاشورائیان سلاح همیشه برّانی است که فریاد اعتراض به ستمگران را دارد. اشک زبان دل است و گریه فریاد مظلومیت. رسالت اشک پاسداری از خون شهید است. به تعبیر حضرت امام خمینی(ره) «گریه کردن در عزای امام حسین، زنده نگه داشتن نهضت است. گریه بر مظلوم، فریاد مقابل ظالم است».(15)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت‌ها:
1. شهید مرتضی مطهری ، شهید (ضمیمه قیام و انقلاب مهدی) ص 117- 118 .
2.نهج البلاغه ، نامه 23.
3. مرتضی مطهری، شهید (ضمیمه قیام و انقلاب مهدی) ص 124.
4. شورى (42) آیه 23.
5. کنزالعمال، متقی هند، 1، ص 37.
6. شیخ صدوق،‌ علل‌الشرایع،‌ج1، ص 140.
7. بحار،‌ج27، ص 55.
8. حمیری، قرب الاسناد، ص 351.
9. المحبة فى الکتاب والسنه، ص 169 - 170 و 181 - 182.
10. بحارالانوار، ج 44، ص 287.
11. همان،ج65 ، ص 24.
12. سفینةالبحار ،ج3 ،ص497 ماده عشر.
13. امالی صدوق ، ص 112،مجلس27،حدیث5.
14. بحارالأنوار، ج 44، ص 286.
15. صحیفه نور، ج 8، ص 70 .

با تشکر از آقای طلبه ی پاسخگو

به نام خداوند جهانیان

خواهرا و برادرای مسلمون درود!

بین نظرات وبلاگم به این سوال بر خوردم:

چرا باید ناراحت باشیم؟!

امام حسین (ع) و یارانش به برترین درجه یعنی شهادت رسیدند.

دلیلی نداره آدم گریه کنه ! وقتی این روزا میاد آهنگ شاد گوش می کنم.

کسانی که می گریند ... یعنی برای یزید گریه می کنند.

تصمیم گرفتم از یه سری کتب معتبر احادیث و روایاتی رو در این زمینه بیارم. فکر نمی کنم خوندنشون خالی از فایده باشه!

درسته امام حسین (ع) به برترین مقام و درجه رسیده اند گریه ی ما نه به این خاطر که به خاطر ظلم و ستم هایی است که به عزیز فاطمه (س) وارد شده است. به خاطر مظلومیّت امام معصوم ماست. اگر این گریه کار درستی نبود هیچ وقت پیامبران و اولیا و امامان این کار را انجام نمی دادند.

ما حتّی اگه بدونیم عزیزمون شهید شده با علم به این قضیه که رستگاره باز هم براش گریه می کنیم چرا؟! این یک عمل کاملاً طبیعیه که ما در فقدان یک عزیز ناراحت می شیم و اشک می ریزیم. آیا در این حال دست به شادی و پایکوبی می زنیم؟!  

یکی از کارهایی که خصوصاً در این ایام به شیعیان سفارش شده است گریه بر مصائب امام حسین (ع) و خاندان آن حضرت است.

در تمام تاریخ هیچ کس به اندازه ی امام حسین (ع) مظلوم واقع نشده، نمی شود و نخواهد شد. گریه ی بر امام حسین (ع) از ثواب و اجر ویژه ای برخوردار است و تمام انبیا اولیای خداوند، امامان علیهم السلام و پاکان برای آن حضرت گریه کرده اند و ما را هم به این امر سفارش کرده اند.

علاوه بر این گریه برای آن حضرت سبب رقّت قلب و جلوگیری از سنگدلی مفید بوده و سبب ارتباط عمیق قلبی بین ما و آن حضرت می شود.

در کتاب مفاتیح الجنان اثر حاج شیخ عباس قمی در اعمال روز دهم محرم می خوانیم:

روز شهادت امام حسین (ع) روز مصیبت و حزن ائمه و شیعیان است. شایسته است شیعیان در این روز برای دنیای خود کاری انجام ندهند، برای خانه ی خود چیزی ذخیره نکنند، مشغول گریه و نوحه و تعزیت امام (ع) باشند و و مثل وقتی که برای عزیزترین اولاد و نزدیکان خود عزاداری می کنند برای آن حضرت عزاداری کنند. زیارت عاشورا بخوانند و قاتلان حضرتش را نفرین کنند. مقتل بخوانند و یکدیگر را بگریانند.

در کتاب لهوف سید بن طاووس (ره) ص 27 می خوانیم:

امام باقر (ع) به نقل از امام سجاد (ع) می فرمایند:« هرگاه مؤمنی دیدگانش برای کشته شدن امام حسین (ع) اشک بریزد تا آن جا که بر گونه اش روان شود، خداوند غرفه هایی را از بهشت برای او اختصاص دهد که سال های بسیار در آن سکونت کند و هر مؤمنی بخاطر آزاری که در دنیا از سوی دشمنان به ما رسیده است اشک بریزد، تا آن جا که بر گونه اش روان شود، خداوند او را در مقام صدّیقین جا می دهد. و هر مؤمنی در راه ما آزاری ببیند خداوند او را از آزار بازدارد ( آبرویش را نریزد ) و در روز قیامت او را از خشم آتش دوزخ ایمن گرداند.»

از امام صادق (ع) روایت شده که فرمود:« کسی که پیش او از مصائب ما یاد کنند اگرچه دیدگانش به اندازه ی بال مگسی اشک بریزد؛ خداوند گناهانش را هر چند مانند کف دریا باشد بیامرزد.»

سوگواری امام زین العابدین (ع) ص 271:

روایت شده امام سجاد (ع) با وجود صبر فراوان در این مصیبت بسیار گریان و اندوهگین بودند.

از امام صادق (ع) روایت شده است :« امام زین العابدین (ع) برای پدر بزرگوارش چهل سال گریست. در حالی که روزهایش را روزه دارو شب هایس را به عبادت مشغول بود. هنگام افطار که غلام ایشان غذایشان را  آورد ایشان فرمود:« پسر سیامبر گرسنه و تشنه کشته شد.» و آن قدر این جمله را تکرار و گریه می کردند که غذایشان با اشک چشمشان مخلوط می شد. و همواره به این حال بودند تا به خدای متعال پیوستند.

غلام امام زین العابدین گوید:« روزی آن حضرت به بیابان رفت و من بدنبالشان. روی سنگ های خشن سجده کرده و فرمودند:« لا اِلهَ اِلاّ الله حَقّاً حقّا، لا اِلهَ اِلاّ الله تَعَبُّداً وَ رِقّا، لا اِلهَ اِلاّ الله ایماناً وَ تَصدیقاً»

بعد سر از سجده برداشتند در حال که ریش مبارکشان از اشک چشمانشان خیس بود.

عرض کردم: مولای من آیا زمان آن فرانرسیده است که حزن و اندوهت پایان پذیرد؟!

حضرت فرمود:« وای بر تو، یعقوب بن اسحاق بن ابراهیم (ع) پیامبر و پیامبر زاده بود، او دوازده پسر داشت. خداوند یکی از آن ها را از نظرش دور کرد؛ موی سرش از اندوه سفید شد و کمرش از بار سنگین غم خم شد، و چشمش از گریه نابینا شد در صورتی که فرزندش (یوسف) زنده بود. امّا من خودم دیدم که پدر و برادر و هفده نفر از اهل بیتم کشته شده و بر روی خاک افتادند. پس چگونه اندوه من تمام شود و گریه ام کاهش یابد؟!»

در کتاب شرحی بر درود اشک بار نوشته ی سید حسین حسینی می خوانیم:

پس از واقعه ی عاشورا یکی از شعائر حسینی بکاء (گریه) است. و بعد تباکی (خود را به گریه زدن) در واقع گریه یکی از مهم ترین مشخصات شیعه است. و همین گریه او را در دنیا به عشق و جذبه و محبّت ممتاز کرده است. هیچ مذهبی به اندازه ی شیعه گریه ندارد.

انسان دو پدیده دارد گریه و خنده. در مقابل هم و با دو حال مختلف که هر دو مباح هستند و با انگیزه های درونی و بیرونی.بعضی جاها گریه مستحب و بعضی جاها تبسّم و خنده.

در روایت داریم:« مؤمن شادی اش در چهره اش و حزن و اندوهش در قلب اوست.»

سوره ی توبه آیه 82:« باید کم بخندند و بسیار گریه کنند»

در سوره ی بنی اسرائیل درباره ی مؤمنان داریم:« مؤمنان کسانی هستند که خیلی گریه می کنند و این گریه خشوع آنان را زیاد می کند»

و در آیه ی 58 سوره ی مریم داریم:« اینان در حالی که سجده می کنند گریه هم می کنند»

گریه کردن یک پدیده ی طبیعی بدن ما است و اگر کسی دچار مصیبتی شود و گریه نکند اطرافیان نگران شده و او را به دکتر می برند.

ان شاءالله در قسمت بعد بقیه ی این قضیه رو دنبال می کنیم.

التماس دعا

به نام بهترین بهترین ها

خواهران و برادران مسلمون سلام!

تسلیّت سفارش شده در ماتم ابا عبدالله الحسین (ع) برگرفته از کتاب مفاتیح الجنان: اَعظَمَ اللهُ اُجورَنا بِمُصابِنا بِالحُسَینِ عَلَیهِ السَّلامُ، وَ جَعَلنا وَ ایّاکُم مِنَّ الطّالِبینَ بِثارِهِ، مَعَ ولیِّهِ الأِمامِ المَهدیِّ مِن آلِ مُحَمَّدٍ عَلَیهِمُ السَّلامُ.

خداوند پاداش ما بر عزاداری امام حسین (ع) را بیفزاید. و ما و شما را از خون خواهان امام حسین (ع)، با ولیش مهدی آل محمد (عج) قرار دهد.

آمین یا ربّ العالمین بحقّ محمد و آله الطّیبین الطّاهرین

کارتان را برای خدا نکنید، برای خدا کار کنید. تفاوت اینکه کسی کارهایش را برای خدا بکند، یا برای خدا کار کند؛ فقط همین است که ممکن است امام حسین (ع) در کربلا باشد و تو در حال کسب علم برای رضای خدا.

شهید آوینی

شما چه برداشتی از این سخن شهید آوینی دارید؟!

منتظر برداشت ها و نظرات زیبای شما هستم.

بسم رب الشهدا

خواهرا و برادرای مسلمون درود!

یکی از کتاب های خوب در مورد امام حسین (ع) و ماجرای عاشورا و اسارت خانواده و مصائب اونها، کتاب لهوف سیّدبن طاووس (ره) است. من خودم این کتاب ارزشمند رو مطالعه کردم. بعد از مطالعه ی این کتاب اطلاعات خیلی خوبی بدست میارید.

پس اگر دنبال کتابی در این باره هستید من خوندن این کتاب رو به شما توصیه می کنم.

التماس دعا

به نام خداوند در هم شکننده ی شوکت ظالمان

آجَرَکَ الله یا صاحِبَ الزّمان فی مُصیبَتِ جَدِّکَ الحُسَین (ع)

خواهران و برادران مسلمان سلام!

فرا رسیدن ماه محرّم و سوگ اباعبدالله الحسین (ع) رو تسلیت می گم.

امیدوارم بتونیم با دست پر این ماه رو به پایان ببریم.

در رأس همه برای ظهور امام زمان (عج)، که با اومدن ایشون هیچ مشکلی باقی نمی مونه به اذن خدا و بعد برای بازگشت امّت اسلامی به جایگاه واقعی اش و درخشش دوباره اش، شفای بیماران و... دعا کنیم.

گاه اجابتست رو به سوی خدا کنید

شیعه زنده است به همین محرّم و صفر و داغی که هرگز سرد نمی شه.

شیعه به دو چیز پویاست، گذشته ی سرخ و قیام سیدالشهدا (ع) و آینده ی سبز، ظهور صاحب العصر والزّمان حضرت مهدی (عج). بیاین از خدای مهربون ظهور مولامون رو درخواست کنیم و پیوند همیشگی مون رو با گذشته ی سرخ و آینده ی سبز.

جایی می خوندم امام زمان (ع) که جانم به فدایش، همیشه صبح و شب بر مصیبت جدّ مظلومشون گریه می کنن. شاید من نتونم اونطور که شایسته ی اون حضرت باشه عزاداری کنم ولی می تونم سعی خودم رو بکنم.

انشاءالله عزاداری های همه تون مقبول خداوند و مورد عنایت پیامبر (ص) و اهل بیتشون.

التماس دعا

والسلام علی عبادالله الصالحین

به نام خداوندی که امامان را برای هدایت ما فرستاد

شبای جمعه دل هوایی می شه

اسیر گنبد طلایی می شه

روی دست فاطمه (س) جا می گیره

اون دلی که کرب و بلایی می شه

عشق تو کشتی نجاته حسین (ع)

مرکز هستی کربلاته حسین (ع)

من که از جون عزیزتری ندارم

چی میشه اونو هم برات بیارم

چی می شه کربلا بیام دوباره

دلمو پا ضریح تو بذارم

به نام یگانه معبودم

امام حسین (ع) می فرمایند: " بدانید که نیازهای مردم به سوی شما از نعمت های الهی است بر شما. پس نعمت ها دلتنگ (دور) نسازید.

التماس دعا

بسم رَبِّ الحُسَین (ع)

السَّلامُ عَلَی الحُسَینِ، وَ عَلَی عَلیِّ بنِ الحُسَینِ، وَ عَلی الاَولادِ الحُسَینِ وَ عَلَی الاصحابِ الحُسَینِ

یا رَبَّ الحُسَین! اِشفِ صَدرَ الحُسَین بِظُهورِ الحُجَّة

خواهران و برادران مسلمان سلام!

فرا رسیدن ماه محرّم و صفر را خدمت مولانا صاحب العصر و الزّمان (عج)، که هر صبح و شام به یاد مصیبت جدّ بزرگوارشون اقامه ی عزا می کنند وهمه ی شما دوستداران آن حضرت تسلیّت عرض می کنم.

انشاءالله همه مون توفیق عزاداری، شناخت سیره ایشون، عمل به اون  و دستیابی به شفاعت آن حضرت رو در دنیا و آخرت از خدای بخشنده مون هدیه بگیریم.

بوی پیراهن خونین کسی می آید

این خبر را برسانید به کنعانی ها

التماس دعا در این ایام معنوی.